Dlaczego jedna niewłaściwa śruba może zatrzymać całą maszynę?
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Proin commodo finibus velit, vel rutrum lectus. Vestibulum et mollis nulla. Praesent massa dui.
HV i SB to dwa rozwiązania stosowane w połączeniach śrubowych konstrukcji stalowych. Na pierwszy rzut oka mogą wyglądać podobnie, ale różnią się przede wszystkim sposobem pracy połączenia i wymaganiami dotyczącymi montażu.
Najprościej można to ująć tak:
To nie oznacza jednak, że HV jest po prostu „lepszą” albo „mocniejszą” wersją SB. O wyborze powinny decydować projekt konstrukcji, sposób pracy połączenia i wymagania dokumentacji technicznej.
| Cecha | HV | SB |
| Podstawowa norma | EN 14399 | EN 15048 |
| Rodzaj połączenia | sprężane | niesprężane |
| Wstępne napięcie śruby | wymagane zgodnie z projektem i procedurą montażu | nie jest wymagane jako projektowany spręż |
| Typowe zastosowanie | połączenia wymagające kontrolowanego sprężenia | konstrukcyjne połączenia niesprężane |
| Klasa śruby | system HV: przede wszystkim 10.9 | EN 15048 obejmuje różne klasy właściwości mechanicznych; w zastosowaniach konstrukcyjnych spotykane są m.in. zestawy 8.8 |
| Montaż | wymaga kontrolowanej procedury dokręcania | montaż bez projektowanego sprężenia, zgodnie z wymaganiami wykonawczymi |
Najważniejsze jest więc nie to, jak wygląda śruba, ale jak ma pracować całe połączenie.
Zestawy HV należą do grupy wysokowytrzymałych zestawów śrubowych przeznaczonych do połączeń sprężanych.
System HV opisuje m.in. norma EN 14399-4. Taki zestaw obejmuje odpowiednio dobrane elementy: śrubę, nakrętkę oraz podkładkę lub podkładki zgodne z wymaganiami systemu.
W przypadku HV stosowane są śruby klasy 10.9, a cały zestaw jest przeznaczony do uzyskania wymaganego napięcia wstępnego.
Podczas kontrolowanego dokręcania śruba zostaje rozciągnięta, a łączone elementy są mocno dociskane do siebie.
Ma to znaczenie zwłaszcza tam, gdzie projekt wymaga ograniczenia wzajemnego przemieszczania się elementów. W połączeniach ciernych odpowiedni docisk pozwala przenosić obciążenia przez tarcie pomiędzy powierzchniami styku.
HV stosuje się więc tam, gdzie projekt wymaga kontrolowanego sprężenia połączenia. Nie chodzi tu o użycie „mocniejszej śruby”, ale o konkretny sposób pracy całego węzła.
Zestawy zgodne z EN 15048 są przeznaczone do konstrukcyjnych połączeń niesprężanych. W takim połączeniu nie zakłada się uzyskania określonej siły sprężającej poprzez kontrolowane wstępne napięcie śruby. Obciążenia mogą być przenoszone m.in. przez ścinanie śruby, docisk trzpienia do ścianki otworu czy rozciąganie – zależnie od tego, jak został zaprojektowany konkretny węzeł.
EN 15048 obejmuje zestawy o różnych klasach właściwości mechanicznych. W zastosowaniach konstrukcyjnych spotykane są m.in. zestawy ze śrubami klasy 8.8.
W ofercie TMC znajdują się m.in. zestawy SB bazujące na śrubach ISO 4014 oraz ISO 4017.
Najważniejsza zasada jest prosta: nie wybieramy HV albo SB wyłącznie na podstawie ceny, dostępności czy samej klasy śruby.
Podstawą powinna być dokumentacja konstrukcyjna.
SB będzie odpowiednim rozwiązaniem, gdy:
HV stosuje się, gdy:
Połączenia sprężane spotyka się m.in. w odpowiedzialnych konstrukcjach stalowych, mostowych i innych połączeniach pracujących w wymagających warunkach.
Nie oznacza to jednak, że każda taka konstrukcja automatycznie wymaga HV. Ostatecznie decyduje projekt połączenia.
To częste pytanie, ale takiej zamiany nie powinno się robić samodzielnie.
Nawet jeśli średnica i klasa wytrzymałości śruby są takie same, cały zestaw może być przeznaczony do zupełnie innego sposobu pracy.
Szczególnie istotne jest to w przypadku połączeń sprężanych. Znaczenie ma tu nie tylko sama śruba, ale cały zestaw: śruba, nakrętka i podkładka lub podkładki, jego właściwości oraz możliwość uzyskania właściwego napięcia wstępnego.
Sama informacja: M20, klasa 10.9 – nie oznacza jeszcze, że mamy do czynienia z odpowiednim zestawem HV.
Odpowiednie zestawy zgodne z EN 14399 mogą być w określonych przypadkach stosowane także w połączeniach niesprężanych, ale nie oznacza to dowolnej zamienności produktów. Każdą zmianę względem dokumentacji warto ocenić z punktu widzenia projektu konstrukcji.
Jednym z częstszych błędów jest traktowanie HV jak zwykłej śruby o wysokiej klasie wytrzymałości. W połączeniu sprężanym nie chodzi o to, żeby śrubę po prostu dokręcić „bardzo mocno”.
Trzeba uzyskać określone napięcie wstępne i zrobić to w kontrolowany sposób, zgodnie z wymaganiami dotyczącymi danego zestawu, projektu i wykonania konstrukcji.
Sposób dokręcania powinien być więc dopasowany do konkretnego zestawu i przyjętej metody montażu. Znaczenie mogą mieć m.in. właściwości zestawu, jego klasa k oraz wymagania określone w dokumentacji wykonawczej.
Dlatego przypadkowa wartość momentu dokręcania znaleziona w internecie nie powinna zastępować właściwej procedury montażowej.
Klasa 8.8 albo 10.9 mówi o właściwościach mechanicznych śruby, ale sama nie określa, czy mamy do czynienia z zestawem SB czy HV.
Ta sama klasa wytrzymałości nie oznacza tych samych właściwości całego zestawu.
Szczególnie przy połączeniach sprężanych śruba, nakrętka i podkładki powinny tworzyć właściwy, kompatybilny zestaw.
W połączeniach sprężanych liczy się uzyskanie określonego napięcia wstępnego, a nie samo mocne dokręcenie śruby.
Jeżeli dokumentacja wskazuje EN 14399, należy dobrać odpowiedni zestaw przeznaczony do połączenia sprężanego. Jeżeli wskazuje EN 15048, mówimy o zestawie konstrukcyjnym przeznaczonym do połączenia niesprężanego.
Jeśli natomiast w dokumentacji podano tylko średnicę, długość i klasę śruby, ale nie określono rodzaju zestawu, warto doprecyzować wymagania przed złożeniem zamówienia.
W konstrukcjach stalowych dwa pozornie podobne elementy mogą być przeznaczone do zupełnie innego sposobu pracy.
Potrzebujesz zestawów HV EN 14399 lub SB EN 15048?
Prześlij nam oznaczenie, wymagane wymiary albo fragment specyfikacji technicznej. Pomożemy dobrać odpowiedni zestaw do wymagań Twojego projektu.